Chciałem ostatecznie zawiesić działalno¶ć swojego bloga. Chciałem, ale nie wyszło. Co¶ mnie natchnęło i przeczytałem niemal wszystkie notki,
w których, z czasem jak doczytywałem te najnowsze, zaobserwowałem co¶ wspaniałego. Otóż jeszcze nieco ponad rok temu - co zabrzmi dziwnie, ale z perspektywy czasu tak to wła¶nie wygl±da - JA nie byłem SOBˇ.
W każdym razie na pewno nie tym samym człowiekiem, którym jestem TU i TERAZ.

OLA 13:26:53
to sie chyba tak apropo nazywa dojrzewanie

Krystianek 13:27:16
ja tak jak patrze teraz na bloga to mi sie wydaje ze to moje dojrzewanie przez ostatnie 2 lata

Krystianek 13:27:24
przeszlo decydujaca faze

Nie wiem dlaczego? Nie wiem po co? Nie wiem czy przez kogo¶, czy może dla kogo¶? Nie wiem kiedy ani jak? Wiem jedno - cieszy mnie to. Jestem szczę¶liwy z kobiet±, z któr± w wielu kwestiach się nie zgadzam, której czasem kompletnie nie rozumiem. I to chyba jest ten złoty ¶rodek -
nie rozumieć do końca i jednocze¶nie nie pytać o nic z nadziej± na zrozumienie, nie udawać, nie bać się ani własnego zdania ani uczuć i emocji. Po prostu być sob±. Jak już napisałem nieco wyżej, wcze¶niej
nie byłem sob±. Wniosek: wcze¶niej nie byłem szczę¶liwy.
A wszystko przez Karola z "Dużych dzieci"...

Dzięki Ci